Oplossingen

Smalle autoloze straatjes vol speelgoed en klapstoelen. In de Zeven Steegjes is het zomer. De één rijdt scooter en dart in buurthuis De Sjuut, de ander is nieuw en geabonneerd op granola. Bij gebrek aan tuin zitten we neus aan neus. Zeven columns over mijn leven in een Utrechtse volksbuurt.

column 2 van 7

Ruim een jaar geleden liet mijn vriend, K., me voor het eerst zijn huis binnen. Er hing zo’n sfeer van: misschien gaan we vanavond met elkaar naar bed.

Hij gaf me een rondleiding, die kort duurde – niet omdat we naar bed gingen, maar omdat er weinig was om te laten zien. Hij vertelde dat de kleine keuken ooit een binnenplaatsje was en het washokje een soort keuken. Boven zag ik de badkamer en slaapkamer. Hij wees op een deuk in de muur: ‘Daar ben ik bewusteloos gevallen.’

Ooit schreef ik dit in een stadsgids over Utrecht: 

In de Zeven Steegjes had de pastoor het voor het zeggen. Hoe uitgebreider het gezin hoe beter, vond hij. In de Suikerstraat zou een stel met 21 kinderen hebben gewoond.

Nu zag ik voor het eerst zo’n huisje vanbinnen, dat vroeger dus nóg kleiner was. Drieëntwintig gezinsleden, hier? Dat kon ik me niet voorstellen. Dat probeerde ik op dat moment ook niet, ik had gedachten als: kan hij het trillende spiertje onder mijn oog zien? En: hoe zou hij in bed zijn?

Een jaar later: buurman Ed klopte op de openstaande voordeur. ‘Vraagje.’

Dat dat een goed idee is, werd nog eens bevestigd toen ik K. met een meetlint om zijn hals een schoenenzak zag vervaardigen

Ed maakt elk jaar voor alle bewoners van de steeg een namenplattegrond. Een geplastificeerd pasje – elk jaar iets mooier – met daarop in twee rijen ieders namen, exact op volgorde van de huizen. 

Het werd tijd voor een nieuwe. Of mijn naam er ook op mocht.

Kort daarna zegde ik mijn eigen huur op en begon ik per fiets spullen van mijn huis naar de Zeven Steegjes te verplaatsen. Fotolijstjes, schoenen, diversen. 

‘Ik ben blij,’ zei K., om zich heen kijkend. ‘Maar we moeten oplossingen zoeken. Oplossingen.’ Toen ging hij een schoenenzak naaien voor het entreehalletje, waar geen schoenenkast past.

Het namenkaartje viel door de brievenbus – ik vergeleek het met het vorige. Ed had een hoekknippertje gekocht voor mooi afgeronde hoekjes. Mijn naam was erbij gekomen en op twee adressen waren baby’s geboren.

‘Die zijn binnen een halfjaar weg,’ zei K.

‘Die baby’s?’ vroeg ik. 

‘Zo’n huisje wordt te klein met een kind,’ vervolgde hij. ‘Ik bedoel, waar leg je een speelkleed neer?’

‘Op de Suikerstraat schijnt een gezin met eenentwintig kinderen te hebben gewoond,’ zei ik.

‘Dat kan ik me niet voorstellen.’

Ik wil een kind met K. Dat dat een goed idee is, werd nog eens bevestigd toen ik hem met een meetlint om zijn hals een schoenenzak zag vervaardigen. De naam mag er dan bij op het kaartje van Ed. Maar voorlopig niet, alsjeblieft. Voorlopig zijn het K., de oplossingen en ik.

De (nu monumentale) huisjes werden vanaf 1842 gebouwd voor werknemers van bierbrouwerij De Boog en grote rooms-katholieke gezinnen. In 1952 kregen de woningen pas een eigen wc en in 1994 een complete opknapbeurt.