Buurtfeest

Smalle autoloze straatjes vol speelgoed en klapstoelen. In de Zeven Steegjes is het zomer. De één rijdt scooter en dart in buurthuis De Sjuut, de ander is nieuw en geabonneerd op granola. Bij gebrek aan tuin zitten we neus aan neus. Zeven columns over mijn leven in een Utrechtse volksbuurt.

column 5 van 7

Buurvrouw Ineke heeft zon aan het eind van de middag. Ik kom bij haar op haar bankje zitten. Vanaf hier zie ik wat zij dagelijks ziet: onze scheve gevel, blauwe regen en half opgeruimde keuken. In ruim twintig jaar zal ze heel wat verschillende interieurs hebben gezien.

‘Op het buurtfeest geweest?’ vraag ik.

Ze puft een wolk Pall Mall tussen ons in. ‘Waarom zou ik dat in godsnaam doen?’

Het driedaagse buurtfeest werd voor het eerst gehouden in 1945. Vroeger pakte elk steegje uit, tegenwoordig is er alleen nog spektakel in de Kockstraat, een wat bredere steeg die altijd bezaaid ligt met speelgoed, behalve eind augustus. Dan komt er een bar en een podium.

De ‘authentieke’ buurtbewoners zijn altijd van de partij. Zij beginnen dagen van tevoren al met borrelen, in een kring onder een partytent.

‘Ben je er ooit wel geweest?’ vraag ik.

‘Nee, wat moet ik daar?’

‘Feestvieren,’ zeg ik.

‘Waarom zou ik?’

*

Als nieuweling heb ik geregeld de vraag gekregen of ik naar het buurtfeest zou gaan – toevallig alleen van buren die er zelf niet over peinsden. Ze lieten doorschemeren dat ze het zagen als iets tussen een aandoenlijke traditie en pure terreur in: ‘Haal je fotolijstjes maar vast van de muur.’

Dat maakte me benieuwd. ‘Jazeker,’ zei ik dan, zelfingenomen met mijn bereidheid te integreren in de buurt. ‘Ik ga zeker even kijken.’

Maar een week voor het buurtfeest besefte ik dat ik het zou missen; de vakantie die we maanden geleden hadden geboekt bleek precies samen met het festijn samen te vallen. Terwijl ik ervan baalde, juichten de buren het toe: ‘Wat ontzettend slim van jullie.’

Om er toch nog iets van mee te krijgen zorgden we dat we zondag eerder thuiskwamen; stipt vijf uur zou het buurtfeest afgelopen zijn. 

Om drie uur sjouwden we onze bagage naar binnen. Aan de muur trilden de lijstjes; een live-artiest zong vol overgave hits van Hazes en Wolter Kroes. Het drong in stereo ons huisje binnen. Mijn vriend snauwde dat hij zichzelf niet kon horen denken – een beetje alsof dat mijn schuld was.

Ik pakte mijn koffer uit. ‘Ik ga zo écht nog even kijken.’

‘Versta je niet.’

Daarna zat ik aan de keukentafel te luisteren naar de zanger die steeds harder, steeds minder zuiver in de microfoon schreeuwde dat je moet leven alsof het je laatste dag is. Ik wilde in beweging komen, echt. Even kijken. Even maar. Maar ik bleef zitten.

Toen was het vijf uur en had ik het gemist.

*

Buurvrouw Ineke steekt een nieuwe sigaret op. 

‘En jullie waren op vakantie, toch?’ vraagt ze. ‘Slim. Heel slim.’

De (nu monumentale) huisjes werden vanaf 1842 gebouwd voor werknemers van bierbrouwerij De Boog en grote rooms-katholieke gezinnen. In 1952 kregen de woningen pas een eigen wc en in 1994 een complete opknapbeurt.