Smalle autoloze straatjes vol speelgoed en klapstoelen. In de Zeven Steegjes is het zomer. De één rijdt scooter en dart in buurthuis De Sjuut, de ander is nieuw en geabonneerd op granola. Bij gebrek aan tuin zitten we neus aan neus. Zeven columns over mijn leven in een Utrechtse volksbuurt.
column 6 van 7
Sinds december hebben we een nieuwe buurvrouw, direct naast ons. L. is een vrijgezelle dertiger. Dat ze in de Zeven Steegjes kon komen wonen, beschouwde ik voor haar, zoals voor mezelf, als een groot geluk.
De eerste drie maanden zagen we haar niet. Een prestatie, want er is geen achterom en via het grote raam aan de voorkant zien we iedereen in de smalle steeg voorbijkomen, of we willen of niet – en om eerlijk te zijn willen we dat. Als ze naar het fietsenschuurtje moet, of eropuit voor boodschappen, is dat alleen met veel moeite voor ons te verbergen. ‘Niet zo kijken,’ snauwde ik wanneer er voetstappen klonken en mijn vriend als een stokstaartje positie innam. Maar ook ik hield het nauwlettend in de gaten.
Uiteindelijk ontmoetten we L., een aardige meid. Thuis veranderde het gespreksonderwerp. ‘Wanneer zou ze iets voor haar huisje zetten?’ We bedoelden een bankje of tuinset, en planten of bloemen. Iedere bewoner heeft iets voor zijn huisje, maar voor L.’s woning bleef het leeg. Op een kaal kerstboompje met kluit na. Treurig stond het daar, voorbij de laatste vorst tot in de vroege lente.
We stelden elkaar gerust: ‘Ze is er gewoon nog niet aan toe gekomen.’ Toen Pasen verstreek lieten we het idee toe dat L. niet van plan was eraan toe te komen. ‘Ze moet het natuurlijk zelf weten,’ zeiden we. Maar de eerste warme dagen braken aan en zoals het onkruid rond de kerstboom, woekerde in mij de ergernis.
Op een dag zei ik: ‘Ik ga die boom wegflikkeren.’ Daar schrok ik zelf van, maar mijn vriend kreeg onmiddellijk een duistere uitstraling en stelde ‘midden in de nacht’ voor. We reflecteerden op ons gedrag, waarbij we er alles aan deden om weg te blijven bij de conclusie dat we gewoon niet zulke prettige, ruimdenkende mensen zijn als we dachten. ‘We moeten het onszelf niet kwalijk nemen,’ zei mijn vriend. ‘Dit doen de Zeven Steegjes met je.’
‘Het is juist in haar belang,’ zei ik. ‘We zijn uiteindelijk dieren. Als je niet in de groep past, zijn je overlevingskansen minder.’
De dag kwam waarop de kerstboom had plaatsgemaakt voor een Frans bistrosetje, een klaptafeltje en één klapstoel met een ontbrekend latje in de rugleuning. ‘Hoera,’ riepen we. ‘Hoera.’ L. bleek er niet zelf achter te zitten. Twee andere buren hadden de boom aan de straat gezet en het tuinsetje bij het grofvuil weggehaald. Hun verklaring: ‘Er moest iets gebeuren.’
L. heeft het tuinsetje de hele zomer niet gebruikt. Wanneer ze thuiskomt, sluit ze de voordeur achter zich. Ook de gordijnen zijn altijd dicht. Zelfs op de warmste zomerdagen, als alle deuren en ramen in de steeg open staan, de blauwe regen in bloei staat en iedereen met een koud drankje buiten zit. Misschien wel juist dan.
‘Ze moet het zelf weten,’ zeggen wij thuis. ‘Ze is niemand iets verplicht.’ Toch bijzonder, wat de Zeven Steegjes met je doen.
De (nu monumentale) huisjes werden vanaf 1842 gebouwd voor werknemers van bierbrouwerij De Boog en grote rooms-katholieke gezinnen. In 1952 kregen de woningen pas een eigen wc en in 1994 een complete renovatie.
Geef een reactie